Depresja w chorobie Parkinsona. Rola farmakoterapii
1 Poradnia Zdrowia Psychicznego Medsolver, Łódź, Polska
2 Zakład Psychologii Lekarskiej, Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Łódź, Polska
Adres do korespondencji: Piotr Wierzbiński, Poradnia Zdrowia Psychicznego Medsolver, ul. Obywatelska 100, 94-104 Łódź, tel.: +48 694 224 694, e-mail: piotrwierzbinski@icloud.com
Aktualn Neurol 2018, 18 (1), p. 14–20
DOI: 10.15557/AN.2018.0002
STRESZCZENIE

Objawy psychiatryczne wydają się immanentną częścią choroby Parkinsona. U pacjentów mogą wystąpić objawy psychotyczne, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia snu (związane przede wszystkim ze snem REM), zespół otępienny, objawy zespołu depresyjnego i zaburzenia lękowe. Depresja i lęk są najczęstszymi zaburzeniami psychiatrycznymi, obecnymi u prawie połowy osób z chorobą Parkinsona. U podstaw objawów depresyjnych i lękowych leżą zarówno zmiany neurochemiczne, jak i zmiany neuroanatomiczne występujące w tej chorobie. Obniżają one jakość życia, istotnie wpływają na funkcjonowanie pacjenta, a ich pojawienie się często nie jest właściwie rozpoznawane. Na podstawie licznych badań wiadomo, że najczęściej stosowane są leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. Brakuje niestety mocnych dowodów na ich dużą skuteczność. Z uwagi na wielomediatorowy mechanizm działania dobrym wyborem – bardziej efektywnym, ale też związanym z większą liczbą działań niepożądanych – mogą być selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Jak wynika z codziennej praktyki i licznych publikacji, alternatywą dla leków przeciwdepresyjnych są nieergolinowi agoniści dopaminy, tacy jak ropinirol czy pramipeksol.

Słowa kluczowe: choroba Parkinsona, depresja, lęk, agoniści dopaminy