Przypadek choroby Creutzfeldta-Jakoba zdiagnozowany przyżyciowo
1 Oddział Neurologii WSS im. M. Kopernika w Łodzi. 
2 Zakład Patologii Molekularnej i Neuropatologii Katedry Onkologii UM w Łodzi. 
3 II Katedra Chorób Układu Nerwowego UM w Łodzi
Correspondence to: Oddział Neurologii WSS im. M. Kopernika, ul. Pabianicka 62, 93-513 Łódź, tel. 042 689 53 60 
Praca finansowana ze środków własnych
Aktualn Neurol 2006, 6 (1), p. 54-57
STRESZCZENIE

Szybko postępujące otępienie, po którym pojawiają się ogniskowe objawy uszkodzenia mózgu oraz obecność periodycznych zmian patologicznych w zapisie EEG pod postacią iglicy i fali wolnej nasuwają podejrzenie choroby Creutzfeldta-Jakoba (CJD). Tym niemniej rozpoznania tego schorzenia są rzadko spotykane. Chory 66-letni został przyjęty do Oddziału Neurologicznego WSS im. M. Kopernika w Łodzi z powodu zaburzeń zachowania i porozumiewania się. W rodzinie nie było przypadków demencji. W badaniu przedmiotowym stwierdzono zaburzenia typu afatycznego, wzrost napięcia mięśniowego z niewielką asymetrią w kończynach. W badaniu elektroencefalograficznym uwidoczniono nasilone zmiany patologiczne pod postacią iglic i fal wolnych. Szybko postępujące zaburzenia świadomości nasunęły podejrzenie CJD. Wykonano badanie pmr, w którym wykazano obecność białka neuronalnego 14-3-3. W badaniu MRI zaobserwowano zaniki korowo-podkorowe. W trakcie pobytu stan chorego ulegał szybkiemu pogorszeniu, pojawiła się śpiączka, napięcie mięśniowe narastało. Po dwóch tygodniach hospitalizacji nastąpił zgon pacjenta. Badanie sekcyjne potwierdziło rozpoznanie sporadycznej postaci CJD. Jest to jeden z nielicznych przypadków rozpoznanych przyżyciowo. 

Słowa kluczowe: choroba Creutzfeldta-Jacoba, udarowy przebieg, rozpoznanie przyżyciowe, obraz rezonansu magnetycznego, białko 14-3-3